Het begon gisteravond rond 03:14 uur. Ik zat aan de keukentafel met een lauwe kop zwarte koffie toen ik een ritmisch getik hoorde uit de hoek. Mijn trouwe chroom-stalen broodrooster uit 1984 bleek de boosdoener te zijn. Hij zat niet eens in het stopcontact.
Ik pakte mijn kladblok en begon het ritme op te schrijven. Kort, kort, lang, kort. Na een half uur analyseren kwam er een angstaanjagend coherente zin uit rollen in morsecode:
“DE KOFFIE IS BIJNA KOUD, MAAR DE NACHT IS NOG JONG. DRAAI JE NIET OM.”
Ik keek langzaam achterom. Niets. Alleen de schaduw van de kamerplant die vreemd op de muur danste. Vreemd genoeg zat er vanochtend een perfect geroosterd sneetje brood in, met de vorm van een wolk erin gebrand. Ik heb het maar niet opgegeten. Of wel? Mijn geheugen is een beetje wazig vandaag.
← terug naar de leeservaring