Als je tussen twee en vier uur 's nachts over Route 9 rijdt, weet je dat de wereld een beetje vloeibaar wordt. Het asfalt glanst onder de gele lantaarns en de bomen lijken dichter op de weg te kruipen.
Afgelopen nacht viel de radio plotseling weg in een zware statische ruis. Toen begon er een ijzig kalme stem te praten over de watertemperatuur van Echo Lake. Mijn navigatiesysteem knipperde en toonde een gedetailleerde route om het meer heen, compleet met jachthavens en dieptelijnen. Echo Lake werd in 1982 volledig drooggelegd om plaats te maken voor het distributiecentrum van de supermarkt.
Ik keek uit het raam. In plaats van de betonnen muren van het distributiecentrum zag ik alleen een dikke, zilverachtige mist die rook naar zoet water en dennennaalden. Ik zweer dat ik koplampen onder water zag schijnen, diep in het duister. Toen ik knipperde met mijn ogen, was ik de afrit al voorbij en zong de radio weer zijn gebruikelijke synthwave.
← terug naar de leeservaring